Onze twee pagadders (en wij)
‘Wij’ zijn Marc en Joke, vier jaar samen en ondertussen getrouwd. Onze twee pagadders zijn de twee jongens die wij ten laatste begin maart 2006 mogen verwachten, als alles goed gaat tenminste. Inderdaad, een tweeling dus.
Zoals je misschien zal merken, schrijven wij met terugwerkende kracht omdat we nu pas, dat wil zeggen half december 2005, beslist hebben om onze ervaringen online te zetten. Eerst wilden we dat niet doen, maar omdat we gemerkt hebben hoeveel je kan hebben aan anderen hun ervaringen en omdat veel familieleden en vrienden graag op de hoogte blijven van het wel en wee in ons gezin, hebben we ons bedacht. Met dit als resultaat.

Zander is al het hele weekend, maar  vooral vandaag zondag superlastig. Deze nacht was het aan Joke om op te staan voor de kinderen (ik had, omdat onze zander x92s avonds al wakker geweest was en ik dus ook x92s nachts kabaal verwachtte, nog eens mijn oorstopkes ingestoken). En het is niet meegevallen, Joke was meer wakker dan in slaap, en dat allemaal dankzijn onze Zander, die over het algemeen anders rustiger slaapt dan Simen. Ook vandaag is hij niet op zijn effen. Niks kan hem tevreden stellen, hij zeurt de hele tijd, zelfs als hij aandacht krijgt. We denken dat hij misschien last heeft van tandjes. We zullen het moeten uitzitten vrees ik. Deze morgen is joke naar het nachtegalenpark gaan wandelen. Heel romantisch eigenlijk, jonge mama met tweeling gaat op stralende herfstochtend in het park kastanjes rapen. De jongens hebben er wel niks van gemerkt want die lagen in slaap en de papa lag thuis ook nog te ronken.

Dinsdagavond had Zander weer prijs, hoge koorts, lastig slapen, zweten etc. Joke is woensdag dus maar weer naar de dokter gegaan en het verdict was weeral: een virusje. Deze keer heeft hij iets voorgeschreven dat Zanderx92s weerstand zou moeten verbeteren. Ik heb eens naar de bijsluiter gekeken, maar het is een homeopathisch  middel, dus er staat absoluut niks op die bijsluiter. We geven het hem wel, maar ik ben eigenlijk nogal (fel) tegen die homeopathische dingen. Volgens mij zijn die dingen in het beste geval kwakzalverij, wanneer ze absoluut geen verschil maken. In het slechtste geval doen ze werkelijk iets, maar dat is eigenlijk veel erger dan dat ze niks doen, want die middelen zijn niet getest op nevenwerkingen, combinaties met andere geneesmiddelen, in welke gevallen het gebruik te vermijden valt, of kleine kinderen dat mogen krijgen etc. Er zijn nogal wat fans van zogenaamde x91natuurgeneeskundex92, maar persoonlijk geloof ik enkel in geneesmiddelen die dubbelblind getest zijn en  waarbij de nevenwerkingen duidelijk in kaart zijn gebracht. Onze Zander was na drie dagen overigens beter. Hij is een daggetje bij zijn bomma geweest en vrijdag is er iemand van de ziekenkas gekomen. Schitterende dienst vind ik dat trouwens, die komen thuis op je zieke kindje passen tegen een schappelijke prijs. En dat zijn gediplomeerde kinderverzorgsters. Wij zijn daar supercontent van. Al had die van vrijdag de keuken een beetje in een rommeltje achtergelaten.

In al zijn koorts heeft Simen toch weer iets nieuws uitgevonden. Hij maakt x91kusjesx92. Hij tuit zijn lippen, perst ze samen en zuigt dan lucht binnen zodat het lijkt dat hij luchtzoentjes maakt. Heel schattig. Het vent is trouwens altijd echt wel schattig, met zijn engelenstemmetje. De koorts is intussen wat gedaald, gisteren nog een felle opstoot gehad. Nu maar wachten op de rode vlekken. Minder positief is dan weer dat ook Simen, zoals Zander toen, een vreselijke hoest heeft en enorm veel slijmpjes. Daarnet heeft hij zijn melk opnieuw opgegeven. Ik hoop dat hij geen bronchitis ontwikkelt.

Intussen gaat het nog niet beter op vlak van de gezondheid. Allebei de kinderen hebben een blaffende hoest, de nachten zijn vaak marathons en dat begint nu ook op de gezondheid van papa en mama te slaan. Allebei keelpijn, sowieso doodvermoeid en een snotvalling. Daarbovenop komt dat het deze week even waanzinnig druk  is op het werk. Al die druk werd woensdag dan beloond met een stevige koortsaanval van Simen. Ik had Joke gezegd dat de dokter mij dan maar familiaal verlof moest voorschrijven, dan kon ik donderdag voor Simen zorgen. Maar toen de dokter Joke zag schreef hij gewoon direct een ziekenbriefke voor joke. En terecht. De diagnose bij Simen was driedagenkoorts. Waarom kon hij dat nu niet samen met Zander krijgen? Positief is dan wel weer dat we de driedagenkoorts kennen en perfect weten wat te verwachten (gewoon de koorts in het oog houden en voor de rest niet veel). 

Tot vorige week was er volgens ons totaal niks te bespeuren bij Zander van tandjes. Als we op zijn tandvlees duwden zat er niet echt iets aan te komen, terwijl we bij Simen echt al wel zijn tweede tandje zien zitten, al komt het nog niet door. De dokter van K&G had wel gezegd dat ze ook bij Zander al klaarzaten, maar dat dat evengoed nog een hele tijd kon duren. Niet dus! Gisteren toen ik toevallig voelde stak er iets scherps door zijn tandvlees. Joke heeft dan eens grondig gekeken en vastgesteld dat hij niet xe9xe9n, maar twee tandjes tegelijk kreeg.

Wanneer we Zander nu op de mat zetten, in zitpositie, kan hij nu al enkele minuten zelfstandig blijven zitten. Soms plooit hij we bijna helemaal dubbel, maar meestal kan hij zich toch nog redelijk overeind houden. Simen plooit alleen maar dubbel, op zich best wel een atletisch gezicht. Spreidstanden zoals je ze enkel bij de olympische spelen ziet.

Sinds enkele maanden hebben we in de keuken al de tripp trapp stoelen staan van de jongens. We hadden ze allebei er al ingezet, maar ze zakten helemaal weg. Duidelijk te vroeg. Sinds vorige maand kon het wel al een beetje, maar dan wel met vanalles rond ze om ze recht te houden. Niet altijd even praktisch, dus gaven we ze toch bijna altijd eten vanop onze schoot. Maar sinds een week zitten ze er eigenlijk echt wel stevig in. Ze kunnen zich recht houden en al. De truc is wel om een speeltje op de tafel te leggen dat hun aandacht trekt (en dat op de tafel te houden, want als het op de grond ligt hangen ze toch weer onderuit om op de grond te kunnen kijken). Eindelijk nog eens een evolutie die ze op hetzelfde moment doormaken!

De axebrosol is aangeslagen bij Simen. Dat merken we aan zijn gehoest. Hij hoest nu vaker, en harder en er komen veel meer slijmen los. Volgens ons komt het ook door het betere toestel. Het enige probleem is dat hij de slijmen niet uitspuugt, maar inslikt. Zijn maag kan die nog niet verteren, wat betekent dat hij deze dagen regelmatig overgeeft. Felle hoestbui, beetje kokhalzen en het hele flesje komt terug naar boven. Normaal is dat geen probleem, vooral omdat hij er zelf niet zoveel last van heeft. Maar deze week had hij x92s nachts overgegeven. Eerst een beetje, maar niet lang daarna heel erg. Bedje verversen, hem in bad stoppen enfin de hele routine om twee uur x92s nachts (leuk hoor als je de volgende dag moet werken). En daarna was hij natuurlijk PING wakker. Lachen, wroeten, jengelen. Toen hebben we de radicale middelen ingezet: de maxicosi in en een eindje gaan rijden op de autostrade. Na twintig minuutjes sliep hij als een engeltje en hij is niet meer wakker geworden tot x92s ochtends. Ik ben al gewaarschuwd met verhalen van mensen die op den duur niet anders meer deden dan rijden met hun kind, en ik geloof dat allemaal wel, maar als je een chronisch slaaptekort hebt is het verschil tussen een nacht van vijf uur slapen en een nacht van minder dan drie uur slapen zo groot dat de keuze vanzelf gemaakt is.

Zander is in de voorbije twee maanden almaar mobieler geworden. Niet dat hij kruipt of zo, maar hij heeft een techniek ontwikkeld die omrollen combineert met op de buik rond de as draaien en tussendoor wat capriolen met de heupen maken, en dat heeft ertoe  geleid dat je hem bijna permanent in het oog moet houden. Grijpen doet hij al langer heel erg goed, wat hij nu tot ieders nijd en jolijt demonstreert in de crxc3xa8che. Vaak zit hij in een relaxje en kijkt hij heel geboeid naar de wondere wereld van de andere kindjes. Die lopen vaak met een tutje dat aan hun kleren is vastgehecht opdat het niet altijd op de grond zou vallen. Van zodra ze binnen grijpafstand voorbij de relax lopen heeft hij het te pakken. Kun je je het beduusde gezichtje voorstellen van een hummel die plots xe2x80x98flopxe2x80x99 de tut uit zijn mond voelt ploppen? En hij laat niet los he.