Dinsdag is er een lactatiedeskundige langsgeweest. Dat tepelblaasje was nog altijd niet weg (of was er terug) en de vroedvrouw wist het niet meer. Ik hoopte dat ze een wondermiddeltje of wonderadvies had, maar uiteindelijk kwam het erop neer dat we het nog maar eens moesten open prikken en het verder open wrijven zodat het velletje er afkomt (vergelijkbaar met een blaar). Wel had ze een suggestie over de oorzaak: ze dacht dat het kwam door Zander. Hij drinkt gretig, maar als het niet snel genoeg naar zijn zin komt of het stopt even met vloeien, dan laat hij los. Hij hapt dan terug toe, maar wellicht niet stevig genoeg. Ik moet hem nu stevig tegen me aanduwen. Hopelijk helpt het, want anders geraak ik er nooit vanaf.
Beide jongens lijken soms niet meer te weten hoe ze moeten drinken. Heel bizar. Ze starten meestal goed, maar na enkele minuten begint het. Ze bewegen dan hun mondje wel, maar ik hoor hen niet slikken. Ze laten dan los en happen weer aan, bewegen over de tepel heen en weer,… Ik heb al alle mogelijke houdingen geprobeerd, geen tutje gegeven,… Niets helpt. Het enige dat effect heeft, is hen eraf halen, rechtop zetten en daarna weer aanleggen. Tot ze het goed doen. Vermoeiend hoor. Maar als ik dat niet doe, doen ze me pijn en geraken ze zelf alleen maar meer gefrustreerd en onrustig – volgens mij zijn ze gewoon te ongeduldig! Soms heb ik er echt de pest in. Nu gaat het beter, maar ik heb echt bedacht: “waar ben ik in godsnaam mee bezig??”. Tepels pijn, ventjes ontevreden, te weinig slaap,… Ik heb echt al zin gehad om ermee te stoppen.
Ik vind het borstvoeding geven zelf trouwens ook helemaal niet zo fijn. Die sensatie van hun tong aan mijn tepel vind ik maar niets. Als ze goed drinken gaat het, maar als ze zitten te tutteren, word ik er gek van. En dat was eergisteren en gisteren het geval, met een beuh-humeur als gevolg. Ik heb al tegen Marc gezegd dat ik toch blij zal zijn als mijn borsten en tepels weer gewoon van mij (en hem) zijn! Maar dat zal nog even duren. ‘s Nachts droom ik trouwens alleen over borstvoeding, over niets anders. Vreselijk. Ik heb in die dikke vier weken exact twee andere dromen gehad. Niet te doen. En als ik wakker word, schrik ik recht en denk ik dat ik hen vergeten ben te voeden! Echt afschuwelijk.
De nachten zijn alles bij elkaar vaak erg vermoeiend, vind ik. Dan denk ik soms: zwijg nog even en laat me nog wat slapen alsjeblieft! Het minst moeilijke heb ik het als ik direct opsta, heb ik gemerkt. Korte pijn. Overdag gaat het meestal, maar ik voel de vermoeidheid toch aan mijn sinussen. Die beginnen dan pijn te doen en dat is geen goed teken. Te moe. Ik probeer tussenin wel wat te slapen, maar vaak doorkruisen Simen en Zander mijn plannen, bijvoorbeeld zoals nu door krampjes.
Gelukkig is Marc af en toe vroeg thuis, zoals gisteren, en kan hij bijvoorbeeld een badje geven. Martine passert hier ook af en toe en helpt met boodschappen doen of zoals dinsdag een badje geven. Liefst van al had ik haar beide kindjes een badje laten geven, dan hoefde ik dat alvast niet meer te doen. Betekent meer slaap! Grof eigenlijk, ik voel me best schuldig als ik zo denk. Vaak kom ik aan weinig tijd toe voor hen. Als ik hen gevoed heb, ben ik al heel blij. Af en toe eens een verhaaltje of liedjes zingen of knuffelen, maar vaak ben ik blij dat ze willen slapen en ik me ook kan neerleggen… Schuldgevoel!

Dat probeer ik een beetje te compenseren met wandelingen. Met dat het wat beter weer is geweest, zijn we al bijna elke dag naar buiten kunnen gaan. Daarvoor kan ik trouwens draagdoeken warm aanbevelen. Wij hebben er twee en het is super handig. Ik ben al een keer of vijf met hen gaan wandelen, ofwel met Marc erbij ofwel met een vriendin. Het is zalig en het voordeel is dat mensen niet zo naar je baby zitten kijken en er niet willen aankomen. Dat schijnt bij een tweeling erg te zijn en dat heb ik al mogen ervaren toen ik de eerste keer met de kinderwagen ging wandelen eergisteren. Met een giftige blik heb ik de nieuwsgierige vrouw wandelen gestuurd! Om dat te vermijden zijn die draagdoeken volgens mij uitgevonden. En ook voor thuis zijn ze best handig en gezellig, zowel als de jongens vrolijk zijn als wanneer ze moe of verdrietig of gefrustreerd zijn. Een aanrader! Simen en Zander moesten wel even wennen, maar nu kennen ze het principe en vinden ze het heerlijk. En zo heb je af en toe je handen vrij, terwijl ze optimaal kunnen genieten van een warm en veilig nestje. Ideaal!